Ik ben weer thuis!

De verhalen komen nu snel, en de foto's kunnen ook eindelijk worden geladen. Hou de site nog even in de gaten voor de laatste leuke weetjes! Zie jullie allemaal snel.

Liefs,

Koen

Om alvast een indruk te geven [29 augustus 2011]

• Mee gedaan aan een "bouldering" competitie in Hampi
• Een meest aantrekkelijk huwelijksaanzoek gehad
• Op een afscheidsreceptie van een Indiase Admiraal een "lezing" gegeven aan de marine officieren van India.
• In de Bay of Bengal gezwommen
• Kip Madras in "Madras" gegeten (smaakt een stuk anders dan in Nederland)
• Grootste waterval van India bezocht (en bijna van de wereld, gedurende de monsoon)
• In "het land van naakte mensen" rondgelopen, oftewel nomadenstammen bezocht
• VIJF dagen lang geen tourist gezien, maar de eerste die je ziet zijn natuurlijk van HOLLAND!
• In een "rode-mieren-hoop" gezeten (wat ze hier zien als de grootste vorm van leedvermaak)
• In drijfzand gelegen en genadeloos gevangen genomen door een doornstruik, ja echt gevangen!
• Ik reis met een duiveltje op mijn ene schouder en een engeltje op mijn andere, die mij PROBEREN advies te geven
• Ben gezegend door een olifant (oftewel op me kop geslagen nadat ik hem daar eerst 5 rupees voor gaf)
• Ontmoet super veel mensen, voornamelijk locals maar ook veel backpackers!
• Slaap voornamelijk in treinen, want in een hostel slapen, dat noem je toch geen REIZEN!
• Voel mijn testosteron level zakken na nu 3 maanden lang geen vlees te hebben gegeten:P!
• "Ge-EHBO-oot" bij een WEER een ongeluk (zeggen dat je een Dokter bent werkt!)
• En nog veel meer waar ik nu geen tijf voor heb:P Maar hou de site in de gaten, er komt snel meer!

Ik ga zo snel mogelijk foto's uploaden, maar omdat ik zo veel onderweg ben heb ik bijna geen tijd, en hier is het internet heel traag en mag ik daarom geen foto's uploaden!

 

Ik ga als een speer! [29 augustus 2011]

Al wetende dat het einde van mijn reisje er aan zit te komen, en al dekkende dat ik nog zo veel moet zien, heeft mij in een staat van TURBO gebracht! Laatste 10 dagen zoveel meegemaakt! EN IK WIL NOG LANG NIET NAAR HUIS! Reizen gaat een stuk sneller als je iedere dag een nieuwe stad bezoekt en je slaapplek verplaatst van een hostel naar de trein (dit is nog goedkoper ook, al slaap je wel tussen ze ratten en muizen en slaap je op een plank).

 

Ik kreeg van veel mensen bezorgde reacties na mijn laatste twee berichten op deze site, maar maak je geen zorgen, dat dipje duurde maar een uurtje:P Ik ga gewoon door!

 

Ik heb geen last meer van mijn pols, ik ben nu eindelijk helemaal verlost van mijn ziek zijn die ik opliep in Delhi. (Geen misselijkheid en koorts meer) Ik ontmoet meer mensen dan goed voor mij is en ik reis sneller dan men denkt dat mogelijk is. Ik lees weer veel tijdens mijn treinreizen en knal nu zelfs door een boek van 1600 bladzijdes!

 

Omdat enige vertraging fataal zou kunnen zijn voor mijn terugvlucht en de treinen in india altijd vol zitten heb ik op 20 augustus maar alle treinreizen voor de toekomst alvast gereserveerd. Al snel kwam ik er achter dat je als backpacker niet aan een schema te houden valt, en moest ik al mijn treinreizen weer omboeken om zo mijn vertraging/ omleiding te kunnen opvangen. Omdat ik door omstandigheden ineens een stuk zuidelijker MOEST (hehe) dan gepland heb ik mijn bezoek aan partybestemming GOA moeten afzeggen maar daar natuurlijk genoeg voor terug gekregen!

 

Een ongeluk [20 augustus 2011]

(Op weg van Jabalpur naar de marmerravijnen zo'n 22 km buiten de stad)

Het gebeurde vlak voor de auto-rickshaw waar ik in zat. Ik zag het gebeuren. Op een hobbelige weg verloor een motorrijder zijn evenwicht en viel op de grond. De er achter rijdende vrachtwagen chauffeur was niet aan het opletten en remde te laat. De vrachtwagen stond stil boven zijn slachtoffer. Meteen, nog op hetzelfde moment, begon iedereen te schreeuwen, stond ineens alles stil, maar begonnen ineens alle mensen zich richting het ongeluk te verplaatsen. Met zo'n hele menigte duwde ze de vrachtwagen een paar graden, trokken het slachtoffer er onderuit en begonnen vervolgens de ramen van de vrachtwagen in te slaan (volgens mij waren ze flink boos op de chauffeur van de vrachtwagen, die op zijn beurt nog in de vrachtwagen zat en er kennelijk ook niet uit durfde). Zelf stapte ik uit en ben ook op het ongeluk afgegaan. Tot mijn verassen was het slachtoffer nog bij leven, maar overal was bloed. Het linker bovenbeen van de motorrijder (die overigens een millitair in functie/uniform bleek te zijn) was letterlijk helemaal open. Een gat zo groot als mijn vuist en je kon duidelijk zien dat het bot helemaal was doorgebroken. Iedereen stond een beetje te kijken en te gapen en niks te doen. Ik kon zelfs niemand bespeuren die een alarmnummer had gebelt al was het dichtsbijzijnde ziekenhuis 15 km ver weg. Zelf wist ik eerst niet goed wat te doen, maar zeggen dat ze het alarmnummer moesten bellen was stap een (vast een van die honderden mensen had het wel gedaan, maar je weet het nooit zeker). De millitair zat met zijn been naar beneden en zijn bovenlichaam ondersteunend op zijn ellebogen. Ik zei dat hij van houding moest veranderen met zijn been omhoog en zijn bovenlichaam naar beneden. Hij wilde niet luisteren. Toen hij duidelijk begon te rillen (teken van shock, toch?) benadrukte ik het nog een keer en ging hij toch maar liggen! Ik wilde eigenlijk een knevel aanleggen, maar toen ik aan het roepen was voor een lap stof of een t-shirt, realiseerde ik me dat het slachtoffer niet (meer) echt aan het bloeden was. Of omdat de man geen bloed meer had om te verliezen, of omdat de bloedvaten vanzelf al redelijk dichtwaren geslibt. Zelf mocht ik de man absoluut niet aanraken, en ik werd ook steeds weer tegen gehouden door de omringende mensen op momenten dat ik het wilde proberen. Kennelijk is het absoluut taboe om iemand aan te raken in zo'n situatie. Dit verklaard misschien wel de passieve houding die iedereen aan nam nadat het slachttoffer onder de vrachtauto vandaag gehaald was. Uiteindelijk ging de millitair zelf zijn ader in zijn been dichtknijpen (respect). Vervolgens probeerde ik duidelijk te maken of het misschien niet slimmer was om hem naar het ziekenhuis te brengen dan om de ziekenauto helemaal op en neer te laten rijden. Omdat deze logica totaal niet overkwam bij hen, en ik daardoor een beetje boos werd, werd ik weggetrokken door de menigte. Ik mocht ook niet meer dichterbij komen. Daarna werd ik door mijn chauffeur naar de rickshaw getrokken en zijn we vervolgens snel weggereden, "dat was beter" zei die!

 

Het was echt super ingrijpend, en ook al heb ik eigenlijk zelf niks gedaan, behalve een beetje advies geven, vind ik het alsnog heel raar, vaag en wow! Heb wel eens iemand zien flauwvallen en vervolgens in de stabiele zijligging gelegd, maar zo'n echt trauma is wel heel anders! Gelukkig zijn er nog genoeg jaren te gaan, voordat ik echt een dokter ben...

Even een tegenslag...[20 augustus 2011]

Ik heb nog geen moment gehad dat ik denk, nu heb ik er genoeg van ik wil naar huis. Maar het zit wel even tegen hoor. Opgelicht door een busticket verkoper, afgezet door hoteleigenaar weer problemen met een lugubere taxi chauffeur en overal komen duistere figuren op mij afgestapt. Ik ben het opzich wel gewent, maar het is zo vermoeiend, het is gewoon super vermoeiend om als tourist behandeld te worden. Natuurlijk ben ik een tourist, maar als ze mij 250 rupee rekenen voor een taxiritje en ik krijg het uiteindelijk naar beneden gepraat tot 10 rupee, dan ben ik enerzijds best trots op mezelf, maar anderzijds zie ik in een taxi naast mij gewoon een locale vrouw stappen, en zij hoeft helemaal niet te onderhandelen, maar geeft gewoon 10 rupee. Het zou zoveel makkelijker zijn als ze me gewoon behandelen als een van hen:P Maar ach... dat is natuurlijk reizen...

 

104 jaar... [20 augustus]

Ik weet niet hoe ik het soms voor elkaar krijg, maar ik ontmoet altijd de gekste figuren. Toen ik voor de tweede dag de "kama sutra" tempels ging bezoeken was ik het op een gegeven moment een beetje beu. De figuren aan de buitenkant waren nog steeds interesant maar de tempels zagen er van binnen eigenlijk allemaal maar een beetje hetzelfde uit. Dus na mijn rondje om de buitenkant, besloot ik mijn 20ste tempel een keer niet van binnen te gaan bekijken. Maar op dat moment kwam er al schreeuwend en gebarend een wel heel oude man op mij afgestapt met een wel redelijk goede engelse babbel. Hij vertelde mij: dat de buitenkant van de tempels zeer erotisch zijn (ja dat zag ik zelf ook wel). Maar dat iedere keer dat je naar die erotische beelden en figuren kijkt, dan hoopt er energie in je op. Je ziet seks, je denkt aan seks, je wilt seks. Na een heel rondje om de tempel, sta je dus op springen! Je bent op dat moment gevult met energie (seks-energie). Als je op dat moment de tempel in gaat, en gaat bidden en de goden gaat aanbidden, dan zal al deze energie overvloeien in je geloof en in je gebed. Op het moment dat je de tempel weer uit gaat, is al deze energie dus geinvesteerd. MAAR als je dus zoals mij, na je rondje om de tempel, niet de tempel in gaat om je energie te investeren, dan sta je te springen met energie, en omdat ik alleen was, leek het hem niet zo'n goed idee om dan naar huis te gaan. Kortom, ik MOEST de tempel in. 

 

Toen ik de tempel weer uit kwam, was ik eerst instantie de man kwijt, maar later zag ik hem op een grasveldje zitten met tientallen mensen voor hem. Hij was dus echt een Guru. De mensen die voor hem zaten waren zijn leerlingen en dit verschilde van jong (15/16) tot zo oud je maar kan bedenken. Hij was op dat moment zijn wijsheid aan het delen, maar omdat dit in Hindi was moest ik later maar bij hem op de thee komen voor een engelse sessie. Ik werd weggestuurd met een leerling van hem en die moest mij maar even bezig houden tot hij klaar was. 

 

Later op de thee kreeg ik de mooiste verhalen te horen. Ik kwam er niet helemaal achter wat hij precies was, maar hij noemde zichzelf een tantrische guru, en hij vond zelf dat hij een mengel was, tussen een sex/yoga/filosofie guru. Zijn visie op het leven was echt fantastisch, hij had uitspraken waarover ik echt moest nadenken (vooral omdat het vaak lekker zweverig is). Na een paar uurtjes praten, ging hij in meditatie en daarna rusten. Ik werd vervolgens uitgenodigd door wat leerlingen van hem om daar te komen eten. Deze mensen waren super aardig en ook deze mensen wilde graag met mij praten over de speciale dingen in het leven. Met wat wiskey en wat warme indiase wijn achter de kiezen ging het vervolgens bij mij ook wel heel snel...

Nieuw foto album [18 augustus 2011]

Foto album 1 is vol, en daarom ben ik overgegaan op foto album 2. Voor meer informatie, klik hier

 

Khajuraho oftewel "Kama Sutra" [18 augustus 2011]

Ondertussen weer aangekomen in een klein stadje. Ongeveer 20.000 inwoners maar er wordt gezegd dat dit stadje de mooiste tempels heeft van heel India. Behalve dat de tempels de mooiste beeldhouwwerken bezitten en de tempels gedecoreerd zijn op de meest veelzijdige wijze, is eigenlijk de populariteit van deze tempels grotendeels te danken aan de vele erotische kenmerken die het bezit.

 

De gemeenschap die hier tussen 900 en 1500 na christus zo'n 200 tempels hebben gebouwd waren gefacineerd door seks. Hun visie was dat seks een manier was om een hoger spiritueel bewustzijn te verkrijgen. Ze waren er ook van overtuigd dat seks hun zou beschermen en dat seks hun manier van communicatie met de goden was. Dit resulteerd in dat alle tempels met de mooiste beeldhouwwerken, eigenlijk beeldhouwwerken zijn die de meest onmogelijke "standjes" van kama sutra laten zien. Dit is facinerend maar boven al super gedetailleerd en hierdoor een echt kunst. Behalve dat er verschillende standjes zijn te zien tussen mannen en vrouwen, wordt er ook af een toe een handeling met een paard verricht.

 

Omdat er zoveel tempels in dit stadje waren en zoveel verschillende beeldhouwwerken en ik zoveel verschillende foto's heb gemaakt, kan ik alleen maar een fractie laten zien. Behalve dat de tempels dus een beetje erotisch getint waren, waren de tempels zelf ook gewoon prachtig en was het werk en zeker ook de bouwkunsten zeer interresant.

Veranasi is ook wel heel mooi [17 augustus 2011]

Naast dat Veranasi eigenlijk een hele vieze stad is, is het ook wel een hele mooie stad. Letterlijk ieder klein steegje en straatje heeft een eigen tempel en overal zijn mensen aan het bidden of aan het baden in de Ganges. De plaatsen om te baden de "Ghats" zijn op zich zelf al heel erg mooi, en vele van deze ghats hebben ook hun eigen tempels en hun eigen soort volk die daar komt om daar te baden of te wassen. Je kan super mooie boottochten maken langs de oever van de Ganges en snachts alle lichtjes en kaarsjes drijvende op de rivier zijn prachtig.

 

Ook de gouden tempel bezoeken was heel erg mooi. Je moest door een hele strenge controle en langs honderden (letterlijk) militairen om de gouden tempel in te mogen. Je mocht geen horloge dragen, geen mobiel/camera sleutels of schoenen dragen je mocht alleen je paspoort mee hebben voor de paspoort controle en wat geld om te doneren. Na een controle die eigenijk al een kwartier in beslag nam kon je eindelijk met je eten en bloemen die je wilde offeren de tempel in gaan. De tempel was een en al goud (nou ja, die bovenkant en buitenkant dan) en de portieren waren van zilver, erg mooi! Na veel dringen en in de rij staan kon ik uiteindelijk mijn offers brengen aan de hindu goden en moest ik daarna zo snel mogelijk weer weg omdat er nog tig andere mensen stonden te wachten.

 

Ook heb ik wat muziekles genomen. Veranasi is de stad van de spiritualiteit en dat staat in nauw verband met muzikaliteit. Overal waren winkeltjes met instrumenten en overal waren muziekscholen. Voor mij werd het dus eens tijd om mijn percussielessen weer even op te halen. Al zittende in een cirkel op het dak van een muziekschool aan de rand van de Ganges, al trommelend om de Djembe, voel je je toch wat spiritueler en snap je ineens de mensen die wonen aan deze toch wel mooie stad aan de Ganges. Ondertussen ging de zon onder en ging ik weer denken aan...

Veranasi is gek, Letterlijk! [17 augustus 2011]

Veranasi, de stad die het centrum van het hinduisme is. Als je word gecremeerd in Veranasi en vervolgens in de Ganges (heilige rivier) word gegooid, dan zal ik los breken uit de oneindige cirkel van reincarnatie.

 

Mijn hostel was aan de oever van de Ganges. Dicht bij de gouden tempel van Veranasi (niet te verwarren met de gouden tempel van Amritsar), de ganges, de hoofdstraat en de "burning ghat": een openbare crematie plaats. 

 

Het volgende stuk tekst is niet geschikt voor mensen die het niet hoog hebben met crematies en "openbare verbrandingen".

Veranasi staat bekend om zijn spiritualiteit maar zeker ook om de viezigheid. De Ganges, wordt gebruikt als riolering en er worden ook half uitgebrande lichamen in gegooid (gewoon waar je bij staat). Omdat DE plaats om gecremeerd te worden Veranasi is, ben ik gelijk gaan kijken bij een crematie. Dit was zeer indrukwekkend. Ik werd rondgeleid door een priester en hij vertelde mij hoe de crematie werkte. Als iemand komt te overlijden dan word het lichaam twee dagen thuis ingebalsemt met boter. Vervolgens word het lichamen om een stretcher van Bamboestokken gelegd en word het geheel omwikkeld in doeken. Vervolgens word het lichaam met een hele optocht door de stad richting de enige crematieplaats van de stad gebracht. Daar eenmaal aangekomen moeten de nabestaande 200 kilo hout kopen (zoveel is nodig om een lichaam voor grote deel te verbranden). Van deze 200 kilo hout bouwen ze een stapel en daar leggen ze het lichaam boven op (hier gaat niks meer overheen). Vervolgens word de stapel in de brand gezet en gaat het 3 uur durende proces in werking.

Omdat er 10 lichamen tegelijkertijd op 10 verschillende stapels worden verbrand kan je heel goed het verschil zien tussen verschillende stadia van de verbranding. Een lichaam dat net op een stapel ligt, ziet er nog gewoon uit, in gewaden en er is eigenlijk niks ergs te zien. Maar als je kijkt naar stapels die al langer aan het branden zijn, daar kan je gewoon hele stukken lichaam zien, en bij eentje kon je gewoon het hele skelet zien, met schedel en alles.

Omdat bij mannen na 3 uur branden vaak de borstkast en schedel en grotere botten nog niet verbrand zijn, en bij vrouwen de pelvis, schedel en grotere botten, word er na 3 uur, wanneer het vuur gedoofd is het geheel de overblijft zo de Ganges in gegooid. Vervolgens zie je dus hele stukken been/arm/schedel weg drijven in de rivier, waar 100 meter verder mensen aan het zwemmen zijn en hun kleren aan het wassen zijn...

Nu heb ik tijdens de anatomie lessen van mijn opleiding Geneeskunde wel een aantal dode lichamen gezien, en ben ik ook wel bekend met hoe een schedel eruit ziet en kan ik de gehele binnenkant van een mens zo natekenen. Maar toch had deze openbare crematie een grotere impact dan ik had verwacht. Je word ineens heel erg geconfronteerd met de mortaliteit van de mens.

Overigens, was dit de enige officiele crematieplaats van de stad maar mensen die het niet kunnen betalen om hun lichaam daar te laten verbranden, die laten het gewoon in een donker steegje doen, om vervolgens ook in de Ganges te kunnen worden gelegd.

 

Toen ik tussen de brandstapels doorliep viel het mij eigenlijk op dat er geen vrouwen aanwezig waren om de crematie. Dit komt om twee redenen. Ooit vroeger heeft een vrouw zich uit verdriet bij haar man op de brandstapel gegooid, en dat is natuurlijk niet de bedoeling. En de tweede reden is dat gecremeerd worden in Veranasi is het beste dat iemand kan overkomen omdat je ziel dan voor eeuwig bevrijdt word. Maar als je om deze mooie gebeurtenis dan gaat huilen zal de ziel voor altijd gevangen blijven. En omdat vrouwen nu eenmaal sneller huilen mogen zij niet aanwezig zijn bij de verbrandingen.

 

Aldus, als je gewoon door de stad loopt kom je geregeld hele optochten tegen die een lichaam vervoeren of als je het verkeerde steegje in loopt word je gewoon geconfronteerd met het feit zelf.

 

HET feest zelf [17 augustus 2011]

Delhi stond op zijn kop. Letterlijk. Alle winkels waren dicht. Maar alle mensen waren wel op straat. Het was een grote chaos. Super veel mensen waren aan het vliegeren (wat is dat toch met die oosterse landen en vliegeren?). Mensen waren aan het dansen en aan het zingen om straat. Bij het onafhankelijkheids monument midden in Delhi (India Gate, een soort van Arc de Triompf) was een grote parade richting het presidentieel paleis. Mensen zwaaien met vlaggen en mensen feliciteerde elkaar allemaal. 

 

Sommige mensen weten het wel, maar ik word heel erg agressief van toeterende auto's en motoren. Dan ben je in India op de verkeerde plek want de mensen toeteren hier heel de dag en bij iedere bocht en bij elke inhaal manouvre. Maar nu tijdens dit 24 uur durende feest was het helemaal chaos. Auto's hebben nu gewoon hun toeter altijd aanstaan, dus het klinkt net als wanneer Nederland tijdens het WK een belangrijke wedstrijd heeft gewonnen! Aldus, ik vond het een heerlijk rustig dagje!

 

Voor de rest ben ik naar de Speech van de President geweest bij het Red Fort. Miljoenen mensen waren gekomen en het was echt chaos. Ondanks de regen bleef iedereen gewoon staan. Ik had gelukkig een inklapbare paraplu bij, en ondanks ik al zelf moeite heb om droog te blijven onder dat kleine ding, kwamen er nu nog zeker drie of vier andere Indiase mensen schuilen onder mijn paraplu. Ik verstond haast niks van de speech maar de ervaring was geweldig. Nog nooit in zo'n grote menigte gestaan. (Ik dacht dat met 700.000 nederlanders tijdens de WK-finale op het museumplein veel was. Maar met Miljoenen mensen in de straten van Delhi gaat nog net een stukje verder!). 

Nieuwe foto's [14 augustus 2011]

Klik hier voor de nieuwste foto's. Voor de rest, ben nog steeds ziek, dus dat is jammer voor het feest dat straks begint. Al laat ik de pret niet bederven en blijf ik gewoon een beetje rond het hostel feesten. Dat is namelijk in het centrum van Delhi!

Independence Day [13 augustus 2011]

Vergelijkbaar met de nederlandse Koninginnedag. Independence Day is een belangrijke dag voor alle Indiase mensen. Iedereen viert het hier dus. 1,3 miljard mensen, met als centrum New Delhi. Morgen avond, 14 augustus begint het feest, en 15 augustus is de officiele dag. Gaat feesten worden en ik zit er midden in!

En terug naar Delhi [13 augustus 2011]

Na het bezoeken van de Golden Tempel ging alles wat minder, Danique werd ziek met hoge koorts en kon vrij weinig meer. Het ging eindelijk beter toen we terug gingen, maar op de terugreis zelf werd ze weer misselijk. Eenmaal in Delhi leek alles weer goed te gaan. Maar toen begon ik ziek te worden. Nog vol elkaar gekregen om Danique op het vliegtuig terug naar nederland te zetten, maar daarna ben ik mijn bed in gekropen om er vervolgens voor 3 dagen niet meer uit te komen. 40 graden koorts en buien van ongelofelijke misselijkheid. Morgen is het grote feest in India. Soort van Koninginnedag in India, maar dan is het onafhankelijkheidsdag. Aldus, groot feest! Ik hoop dat ik het vol ga houden, maar ga het een beetje rustig aan doen!

Babytempel [13 augustus 2011]

Op de dag dat we Amritsar zouden verlaten hadden we nog wat tijd over om nog een tempel te bezoeken. We waren uiteindelijk naar de "Babytempel" gegaan. Dit is een tempel waar mensen heen gaan onder anderen om te bidden om zwanger te worden. Buiten dat er dus veel biddende mensen waren was het eigenlijk een hele speciale tempel. Het was niet zomaar een grote zaal met wat beelden. De tempel was een hele lange route, een soort van doolhof, die je moest afleggen. Tijdens deze tocht door de doolhof kwam je langs tientallen beelden en langs veel plekken waar je iets kon offeren of geld kon doneren. Tweemaal moest je zelfs een stukje kruipen en een andere keer moest je een stuk door het water lopen. Aan het einde van de rit kreeg je een stip op je voorhoofd en kon je een gratis maaltijd halen. 

 

De tempel deed ons denken aan de kermis (krijg ik toch nog iets van de Tilburgse kermis mee), het leek zelfs echt op de "cake-walk", "boobytrap-hotel" of "hotel new york" met het grote verschil dat je van deze "zwanger" wordt.

Amritsar [12 augustus 2011]

De stad die bekend staat om zijn Goude Tempel. Een tempel gemaakt door de aanhangers van het Sikkisme gemaakt met letterlijk heel veel goud. ik kan er wel veel over vertellen maar een foto is denk ik meer op zijn plek! We zijn er overdag geweest en savonds. En hoewel het overdag al fantastisch was, was het in het donker nog velen malen mooier! 

 

Deze foto heb ik echt zelf gemaakt, en ik ben er best wel trots op:D (alle andere foto's trouwens ook)

 

De weg naar Amritsar! [12 augustus 2011]

We moesten nu van Dharamsala naar Amritsar reizen. Een reis die eigenlijk niet zoveel voorstelt. Je kan gewoon de bus nemen naar een groot treinstation en daar een kaartje kopen voor de trein naar Amritsar. Nu wil ik niemand de schult geven, maar Danique:P, had ineens het geweldige idee om met een klein treintje naar het grote treinstation te rijden. dit zou maar 30 cent kosten voor 2,5 uur! Uiteindelijk bleek het 60 cent te kosten. Maar dat was niet het probleem. Toen de trein op het "perron" aankwam zat de trein helemaal vol. Er kon echt niemand meer bij. Dat dachten we althans. Al vechtende kwam Danique de trein binnen. (vrouwen mogen voordringen in India). Dat was heel goed van haar, maar de trein was al bijna weer aan het rijden en ik stond nog te vechten om de trein in te kunnen. Bovendien als ik niet in de trein zou komen, zou Danique moeten uitstappen, tegen het verkeer van de vechtende mensen in, wat dus niet zou lukken. Uiteindelijk hielpen wat jonge gasten mij. En toen de trein begon te rijden "stond" ik in de deuropening van de trein. Ik hing echt letterlijk uit de trein toen hij begon te rijden en boze locals die ook aan de trein wilde hangen begonnen te trekken aan mijn backpack (die zelf al 20 kilo zwaar was). Bang dat ik zou begeven onder hun getrek riep ik dat ik de tas wel af wilde doen maar dat ik geen handen vrij had omdat ik die nodig had om aan de trein te hangen. Dat zagen zij niet echt als een probleem en voor dat ik het wist, hielpen alle mensen mee om mijn tas af te doen en verder de trein in de transporteren. Zelf nog hangend uit de trein zag ik mijn tas verdwijnen in de coupe, en omdat ik mijn tas niet meer kon zien, hoopte ik dat iedereen van mijn spullen af zou blijven. Al hangende uit de trein had ik een geweldig uitzicht over het landschap wat voorbij raasde. Ook de bruggen, over ravijnen en rivieren waar we over heen reden waren zo klein en instabiel, zonder ook maar een vangrail aan de zijkant, dat ik echt bang was. Al was ik relatief veilig omdat achter en onder mij, nog zeker 5/6 mannen hingen die mij zouden opvangen als ik mijn grip zou verliezen. Ondertussen dat ik aan het genieten was van het uitzicht zonder mijn zware tas op mijn rug, was danique ongeveer een meter verder, met minstens nog 5 andere personen ertussen aan het vechten om te kunnen blijven staan. Zij had nog steeds haar zware backpack om maar had geen bewegingsvrijheid om hem af te doen. Toen ik haar rode hoofd zag wist ik dat ze hulp nodig had, en die vroeg ze ook. Nadat de andere indiase mannen in de trein deze hint ook begrepen hielpen ze haar direct haar tas af te doen. En ook deze verdween verderop in de trein. Na ongeveer een half uur hangen uit de trein, kon ik eindelijk in de coupe. na 45 minuten stond ik eindelijk naast Danique, en na ruim een uur, waren we zo ver opgeschoven dat zelfs Danique een zitplaats had bemachtigd. Nadat ik na 2,5 uur ook een zitplaats had bemachigd dachten we eigenlijk dat we er ieder moment zouden zijn. Totdat we van een local te horen kregen dat de trein geen 2,5 uur er over zou doen. Maar 5 uur! Dus nog 2,5 uur zweten in deze warme trein maar gelukkig zaten we eindelijk allebei. Toen we waren aangekomen op het grote treinstation, moesten we overstappen op een andere trein. We werden geholpen door een aardige local die voor ons kaartjes kocht, en na heel het station over te rennen vertrok deze trein precies toen we er in stonden! Na weer een (half) uur staan hadden we daarna weer zitplaatsen bemachtigd en 2,5 uur later kwamen we eindelijk aan in de grote en drukke stad Amritsar! (foto's komen zo snel mogelijk!)

Dharamsala [12 augustus 2011]

De thuisstad van de Dalai Lama en een van de meest regenachtige plekken ter wereld. Dit hebben we ook gemerkt ook. Ik groot contrast met de woestijnstad Leh, waar het geen een dag had geregent, regende het in Dharamsala heel de dag lang en 3 dagen lang! Omdat we dus niet heel veel konde doen, zijn we maar een tibetaanse kookcursus gaan doen. twee dagen. De eerste dag zijn we Momo's gaan maken, een lekker tibetaans gerecht. De tweede dag was het tijd om brood en koekjes te maken.

 

Een volle maag, lekkere recepten en een leuke ervaring verder zijn we ook nog naar het Tibetaans museum geweest waar je de meest verschrikkelijke maar ook indrukwekkende dingen te horen kreeg over de onderdrukte Tibetaanse bevolking in het nu door China onderdrukte land. Een must om naar toe te gaan als je in Dharamsala bent! Ook zijn we naar een belangrijke buddistische tempel geweest, waar we wat kaarsjes hebben aangestoken voor familie en vrienden en natuurlijk voor ons moeder. Het was die dag een speciale dag en het was heel erg druk in de tempel, maar dit maakte het alleen maar meer indrukwekkend. 

Eenmaal in Manali... [12 augustus 2011]

Manali is zo'n beetje de "avonturenstad" van India. Als je iets actiefs wilt doen, ziel je hier altijd wel goed. Je kan hier skien en snowboarden, quadrijden, paragliden, canyoning, berg beklimmen, paard rijden, wandelingen maken, mountainbiken en ook zorben... Zorben...? Ja Zorben! Zorbing is de skipiste afrollen in een grote plasticbal waardoor je dus heel vaak over de kop gaat, maar er niks van voelt omdat je opgesloten zit in een grote opblaasbal! Kortom, dat hebben we gedaan, want dat is natuurlijk super vet:D Danique en ik gingen samen in een bal waardoor het eigenlijk nog leuker word omdat je de ander z'n gezicht ziet.

 

Uiteindelijk ook nog een dag gaan mountainbiken, wat erg vermoeiend was maar erg leuk. Het leukste in natuurlijk het gedeelte waar je mag dalen! Tussen het mountainbike door hebben we ook nog een stukje quad gereden. Eerst ik, met Danique achterop en daarna, toen we bij een rivier waren aangekomen en terug moesten keren, reed Danique met mij achterop. Toen ik reed was ik erg voorzichtig en keek uit bij iedere hobbel, wetende dat Danique achterop zat. Maar toen Danique eenmaal achter het stuur kroop toen trok ze gelijk het gas open! Ze ging een stuk sneller dan ik durfde te gaan en ik moest me flink vasthouden. Je zou bijna denken dat het haar niks uitmaakte dat ik achterop zat. Maar ze durfde gelukkig pas sneller te gaan nadat ik zei dat ik dat wel vol hield:P

 

Ook zijn we twee dagen een wandeling gaan maken naar een super mooie en grote waterval. De tweede dag hebben we een andere route genomen en zijn we gaan canyoningen door een rivier naar de waterval toe. Dit maakte de wandeling een stuk avontuurlijker en heel erg uitdagend. Elkaar helpend en al klimmend en klauterend hebben we uiteindelijk de canyon overwonnen tot (en een stukje met) de waterval.

 

Ook nog in Manali een tentje gevonden waar ze echt de beste Butter Chicken konden maken, en waar ik me bijna ziek heb gegeten de twee keer dat we daar naar terug zijn gegaan! Wel hadden we beide keren een bak eten opgegeten waar ze bij andere tafeltjes 4 mensen voor hadden. Aldus, helemaal goed!

 

...naar Manali [12 augustus 2011]

Vanaf Leh gingen we verder reizen richting Manali. De weg tussen Manali en Leh word beschouwd als de meest gevaarlijke en verschrikkelijke reis die je kan maken... MAAR ook de allermooiste en meest onvergeteijke reis. Kortom, we waren benieuwd. Omdat ik heel erg snel wagenziek word en er niet tegen kan dat ik me niet kan bewegen kozen we voor een bus boven een Jeep. Uiteindelijk bleek dit een juiste keuze geweest te zijn, en omdat we, per geluk, de beste plekken in de bus gekregen hadden (plek 1&2) viel de hele reis heel erg mee. De reis was 300 km en daar zouden we 2 dagen over doen inclusief een overnachting in tenten in de bergen. De reis zou bestaan uit kleine modderige (niet geasfalteerde) wegen die 5 bergen van hoger dan 5000 meter zouden overwinnen.

 

De reis ging uiteindelijk:

 

Het ging redelijk goed, omdat we in een bus zaten waren de hobbels minder hobbelig en was de weg minder slipperig. Maar omdat we in een bus reden werden alle bochten gevaarlijker en werden sommige vrouwen in onze bus erg bang (zelfs huilen). Sommige bochten resulteerde haast in dat de bus nog maar met drie wielen op de grond stond en het vierde wiel bijna boven een diep ravijn hing.  

 

Vervolgens kwamen we aan in Pang, na acht uur reizen, en kregen we te horen dat er acht kilometer weg voor ons was weggespoeld en dat we misschien in Pang moesten blijven overnachten tot de weg gerepareerd zou zijn. Een andere oplossing zou zijn dat we terug zouden rijden naar Leh om een dag later nog een poging te doen. Pang was een nomaden dorpje liggende op 4200 meter hoogte en bestaande uit ongeveer 20 restaurantjes en zo'n 100 mensen. Hier overnachten zou een hel zijn geweest. Gelukkig werd na een paar uur de weg weer vrij gegeven en konden we weer verder rijden richting Manali. 

 

Later die avond toen het al ruim donker was kwamen we in de file te staan aan de rand van een diep ravijn omdat een paar honderd meter voor ons een waterval was ontstaan die een stuk weg onbegaanbaar maakte. Ondertussen dat wij 8 afleveringen van de serie Friends aan het kijken waren, waren wegwerkers de weg aan het repareren, en na een paar uur konden we veilig langs de afgedamde waterval rijden. 

 

Rond 1 uur snachts kwamen we aan in ons tentenkamp en kregen we zelfs nog een heerlijk avondmaal. Veel tijd voor natafelen was er eigenlijk niet want rond 7 uur sochtends zou de bus weer verder rijden. De nacht was redelijk goed, ondanks geslapen te hebben in mijn gewone kleren met alle belangrijke spullen in mijn broekzakken, ondanks door mijn bed te zijn gezakt en ondanks de vieze lakens en matrassen van stro. Het ontbijt viel een beetje tegen maar we waren later weer op pad!

 

Later aangekomen op de laatste berg, "de berg van dode lichamen", kwamen we weer in de file te staan aan de rand van een diep ravijn waar we een paar uur moesten wachten tot alle tegenliggers ons gepaseerd waren, waarna al onze tegenliggers een paar uur moesten wachten tot wij weer gepasseerd waren. Nadat kwamen we nog een keer vast te zitten achter een vrachtwagen die een modderige houvel niet kon bedwingen maar nadat wij met een veel grotere bus die heuvel makkelijk achter ons lieten was het eigenlijk voor de rest een peulenschil richting Manali.

 

 

Van Leh... [2 augustus 2011]

Leh was een klein stadje in het woestijngebergte van Noord-India. Leh ligt in de veel besproken Kasmir provincie van India. Een provincie met een lange grens met Pakistan, een deel met China en een deel met Nepal. Kasmir is weer opgedeeld in gemeentes, waarvan Leh in de Ladakh gemeente valt. Ladakh wordt ook wel "Klein-Tibet" genoemd en als je in Leh bent snap je gelijk waarom.

 

In Leh is de omgeving niet Indiaas, de mensen zien er niet Indiaas uit (voornamelijk tibetaanse vluchtelingen) en zelfs het weer is niet Indiaas. Kortom, door naar het noorden te gaan, ging ik eigenlijk naar een heel ander land! Leh is mooi, heel erg toeristisch maar heel mooi! Ook de omliggende steden hebben paleizen en tempels waar je u tegen zegt. 

 

De tempel in Tiksay was heel erg indrukwekkend en leek heel erg op de oude thuisbasis van de Daila Lama in Tibet. Men zegt dat toen de Lama, Tiksay bezocht, hij moest huilen omdat het hem zo erg aan tibet deed denken.

 

In Leh hebben we dus veel sightseeing gedaan, en hebben Boedha beelden van meerdere verdiepingen gezien! Maar we hebben in Leh niet alleen maar stil gezeten...

 

We zijn een dag gaan raften in het ijskoude smeltwater van de himalaya. Wat qua niveau niet heel erg moeilijk was, maar qua omgeving ongelofelijk was. De door het water uitgesleten rotsen aan weerszijde van de rivier waren ongelofelijk!

 

We hebben ook op het topje van de hoogste moterweg ter wereld gefietst. 5700 meter hoog! Dat is hoger dan het basiskamp van de Mount Everest. Nadat we op het hoogste stukje weg van de wereld hadden bereikt zijn we ook nog een stukje omhoog gelopen om nog met onze voeten in de sneeuw te staan en om wat mooie foto's te maken! Vervolgend zijn we heel de berg afgedaald op de fiets zonder ook maar een keer te trappen. Ik zal je zeggen... dat is heeeeeerlijk! De omgeving op deze hoogte was fantastische en ik zal het nooit meer vergeten!

 

Foto's [2 augustus 2011]

Eindelijk gelukt om wat foto's te uploaden. Het is moeilijk om de schoonheid vast te leggen in een paar foto's maar zodra ik in Nederland ben ga ik zo veel mogelijk foto's uploaden!

Alsof je naar "Planet Earth" kijkt 24 / 7 [28 juli 2011]

Foto's uploaden is nog altijd traag, maar het is zeker de moeite waard! Al zijn we het er over eens dat de foto's die wij maken niet eens in de verte de schoonheid van de natuur kunnen vastleggen die wij hier aanschouwen...

 

Maar jullie moeten nog even wachten!

 

We zijn de afgelopen dagen in het woestijngebergte van India geweest. Dit is het noorden van India. Hier is de hemel blauw 300 dagen per jaar, en vooral nu tijdens de zomer, regent het nooit! We verbleven in een stad "Leh" op 3600 meter hoogte. De enige plek in de wereld waar als je met je benen in de schaduw ligt en je hoofd in de zon, je benen zullen afvriezen terwijl je rond je hoofd een zonnesteek krijgt! Kortom, super lekker weer, met de t-shirt in de zon, maar blijf weg uit de koude schaduw!

Foto hier rechts is gemaakt op 5700 meter na een kleine wandeling tijdens onze mountainbike tocht in het Kardung La gedeelte van het woestijngebergte van Noord-India.

 

Hahaha...

Ondertussen, dat ik tijdens de moeson tijd in India ben, wat natuurlijk bekend staat om zijn vele en heftige regenbuien, heb ik nog geen echte regenbuien mee gemaakt:P

 

Ondertussen, kan ik wel lachen dat Nederland, alle regen die ik hier niet krijg, WEL krijgt!

Woehaaaa:D! [16 juli 2011]

De laatste echte (en het verste in de woestijn gelegen) woestijnstad die ik zou bezoeken, Jaiselmer. Hier heb ik heel wat backpackers ontmoet en heel snel heel veel vrienden gemaakt. Ik wilde met een Canadees meisje samen een tocht in de woestijn gaan maken op kamelen en met een gids natuurlijk. Uiteindelijk mocht ze niet gaan van haar vader. Ik weet niet of dat lag aan de spanning tussen India en Pakistan in dit grensgebied waardoor hier een negatief reisadvies heerst, of omdat die vader niet wilde dat ze met mij de woestijn in zou gaan:P

 

Maar ben alsnog gegaan, maar dan met twee Britten die ik had ontmoet! Super gezellige gozers van 23 jaar oud! De reis op kamelen was super vet, en eenmaal aangekomen in de woestijn ook daar geslapen en verder gereisd en nog meer geslapen. Slapen was vrij oncomfortabel doordat er zoveel zand rond vloog! (zie foto's). Maar de ervaring was natuurlijk super, en dat nemen ze je niet af!

 

Na de dagen in de woestijn, besloten we met z'n 3en motoren te huren. Ik moest daarvoor een tijdelijk lokaal rijbewijs halen. Dit hield in een paar rondjes rijden over een voetbalveld, een keer stoppen, weer opstarten en niet vallen! Een makkie. Daarna dus twee dagen een roadtrip gehouden om motoren. Was echt super, een beetje cruisen door de Indiase woestijn! En vervolgens door de super kleine straatjes van een stad in een fort gereden. Het oudste "levende fort" te wereld! Aldus super!

Calcium...

Ik ben weer naar het ziekenhuis gegaan. Ivm mijn pols, niet omdat het slecht ging, maar juist omdat het zo goed ging, en ik mijn gips eigenlijk minder droeg dan eigenlijk de bedoeling was! Ik wilde vragen of ik mijn gips mocht verruilen voor een brace. Dit was mogelijk maar veel te duur, dus ik blijf mijn gips gewoon lekker dragen:P Wel kreeg ik een recept mee voor calcium tabletten en zakjes calcium die ik moest oplossen in melk. Toen ik in Jaiselmer was kon ik geen apotheek vinden voor het inleveren van mijn recept, toen ik vroeg aan een Local waar ik calcium kon krijgen, zei hij meteen: ik heb wel wat! En hij toverde een zakje met witpoeder uit zijn zak. Haha, volgens mij was dat geen calcium!

Ik snap wel waarom ze gips zo maken dat je het niet er af kan halen, een, omdat het niet de bedoeling is, en twee omdat anders iedereen het de hele tijd zou doen... Ik ben het levende voorbeeld....

Woestijn [10 juli 2011]

Ik doe het allemaal! Gebroken pols of niet, ik heb motor gereden (met vader en zoon achterop) ik heb een jeep gereden (zonder te schakelen) en ik heb zelfs paardgereden. Paardrijden was niks voor mij, maar ik moest een stuk te paard afleggen omdat de bus (die overigens onder de tocht een lekke band had, die door 10 indiase mannen binnen 15 minuten was vervangen) niet verder kon de woestijn in. Dus te paard verder. Rustig lopen met het paard is echt geen moeite, maar in gallop en "lichtrijden" is echt niks voor mij! Laat mij maar gewoon zelf rennen, al was dat in de woestijn met die hitte geen optie.

 

Eenmaal aangekomen op locatie kreeg ik door lokale mensen een huisje aangewezen. Dit was net een gevangenis cel. Het was echt een vierkant huisje waar net een bed in past. Overigens was dit huisje super heet van binnen. De zon had heel de dag op het vierkante huisje met platte dak gestaan, en de stenen waren nog gloeiend heet. Toen ik probeerde te slapen heb ik daarom mijn matrasje maar buiten neer gelegd en ben daar gaan slapen (het kan vrij fris worden snachts in de woestijn). Mijn eerste nacht onder de sterrenhemel!  Overigens bleef dit niet heel de nacht zo. Mijn nicht Lonneke had mij ooit verteld dat alle gebeurtenissen 50% kans hebben, of iets gebeurt, of het gebeurt niet! Zo lag ik dus in de woestijn waar het een jaar niet geregend had, en je raad het al, precies wanneer ik buiten ga slapen gaat het druppelen! Niemand had het voorspelt, niemand zag het aankomen maar toch gebeurt het! 50% kans, in dit geval gebeurde het dus wel!  

Jodphur,

Jodphur is overigens echt een blauwe stad (zie foto's). Ik was eerst een beetje sceptisch omdat Jaipur, de Roze stad, niet echt roze was! Nu maar hopen dat de volgende stad Jaiselmer, de goude stad, ook echt van goud is!

Even tussendoor...

Ik ben in puppetworld geweest (de poppenwereld). Een paleis gevult met alleen maar poppen... Overigens weet ik dat mijn zus helemaal niet van poppen houd en dat ze schreeuwend weg gelopen zou zijn, maar ik vond het ook niet erg comfortabel tussen al die poppen die je met glazen ogen aanstaren. Ook heb ik de grootste tulband ter wereld gezien! *Heuj*

Jodphur [7 juli 2011]

Toch naar Ranakpur gegaan vandaag op mijn weg naar Jodphur. Ik moet eerlijk toegeven, dit is de mooiste tempel die ik tot nu toe heb gezien (voor foto's zie foto album). Jodphur is weer zo'n 200 kilometer verder de woestijn in en ik merk het gelijk! Zweten en gebakken worden. Heerlijk!

 

Mijn benen brengen mij altijd naar plekken waar mijn hersenen mij nooit zouden brengen. Als ik in een fort of een tempel ben en ik loop rond dan zijn altijd 3 van de 4 deuren gesloten en opslot,k de 4de deur is wel open. Op deze manier willen ze zorgen dat je een beetje in het zicht blijft en je niet in delen van een kasteel komt die verboden zijn. Toch probeer ik iedere keer weer te kijken hoe ver ik van het veel bewandelde pad af kan. Ik probeer alle deuren, en alle plekken waar geen verboden bordjes of kettingen hangen ga ik gewoon in. Zoals papa vroeger al zei: "De jonge onderzoeker". Door deze manier van sight-seeing kom ik heel de tijd op de meest gekke/grappige/mooie/rustige/bijzondere/romantische plekjes! Ik vind het leuk!

 

P.S. Computeren is echt wel een sport. Van typen ga ik, hier in de woestijn, zweten!

 

 

 

Ranakpur! [6 juli 2011]

Ik wil naar Raknapur, de stad met het paleis van 1001 zuilen (het zijn er eigenlijk 1444) maar niemand wil mij brengen en ik heb te weinig geld! Alle bussen zijn gekanteld en mijn enige optie is een moter-die-ik-mag-huren-zonder-rijbewijs-maar-die-ieder-meter-kan-ontploffen... Misschien toch maar aansluiten bij een groepje backpackers die Octopussy gaan kijken, en dan zien we morgen wel weer!

Ik reis niet alleen!

Ik krijg heel veel reacties: "Koen waarom reis je niet met andere mee?", "Lukt het wel in je eentje?", "Waar zijn de andere mensen op de foto's?", "Ben je niet eenzaam?". Ik praat inderdaad niet veel over andere, dit betekent niet dat ik heel de dag in mijn eentje ben. Ik moet nagegeven dat in de Moeson en tijdens het laag-seizoen er niet zoveel toeristen/westerse mensen rondreizen door India. Maar iedere dag ontmoet ik weer nieuwe mensen en iedere dag bezoek ik vele tempels en paleizen met nieuw gemaakte vrienden. S'avonds een drankje drinken in de vele leuke tentjes met de mensen uit je hostel en af en toe een paar dagen verder reizen met wat mensen die je ontmoet en dezelfde kant op moeten. Ik vind het heerlijk! Afgelopen dagen in Jaipur en Puskar opgetrokken met wat Spaanse mensen en hier in Udaipur heb ik vriendschap gesloten met een Nederlands stelletje en wat meisjes uit de UK. Veel eenzame reizigers zoals mij kom ik niet tegen, maar zo af en toe vinden we elkaar wel eens.  

We gaan gewoon verder!

Nadat ik in het heilige meer van het kleine stadje Puskar mijn bloem te water heb gelaten met de wens dat al mijn vrienden en familie een gezond en gelukkig leven mogen hebben, ben ik door gegaan naar de stad Udaipur. Udaipur staat bekend om haar romantiek en natuurlijk omdat de film Octopussy hier is opgenomen (voor de niet kenners, dat is een James Bond film). In ieder Cafe en ieder restaurant is wel een beamer of TV met de film draaiende. Dit is natuurlijk niet de rede waarom Udaipur de meest romantische stad van Radjastan is maar als het s'avonds donker word dan begrijp je het wel beter! Als ze zon weg gaat, gaan de lampen van alle gebouwen aan. De mooie paleizen in het midden van het grote meer, het grote paleis op de oever en de vele tempels staan vol op in de schijnwerpers (letterlijk). Ik heb in Udaipur, net als in Puskar, een super deal gemaakt qua accomodatie. Super goed en super schoon hostel voor geen geld... Ik begin het steeds leuker te vinden om tijdens de moeson te reizen!

 

Udaipur heeft het grootste paleis van Radjastan en het is prachtig van binnen. Kunst van over heel de wereld heeft zich verzameld binnen de vele vertrekken van het paleis. Zelfs een aantal kamers hebben Delfts Blauwe Tegeltjes! Maar zo mooi het paleis overdag is, zo nog veel mooier is het s'nachts. De schijnwerpers geven het paleis een sprookjes achtig uiterlijk en op dat moment zie je pas echt goed wat voor machtig gebouw dit paleis is (vooral als je na gaat dat het paleis al 500 jaar oud is).

Het is nooit te laat...

Veel volkomend gesprek tussen mij en mijn medemens:

 

"Waarom reis je niet?"

"Ik ben te oud" / "ik heb geen tijd"

 

ONZIN al zeg ik het zelf!

 

Vandaag zag ik een man inchecken in ons hostel. Hij stond een beetje voor overgebogen maar toen hij zich omdraaide begreep ik het al. Ik raakte in gesprek met deze man, en hij is 88 jaar! Hij reist graag in zijn eentje maar ontmoet graag veel mensen. Hij heeft in heel zijn leven al 6 continenten gezien en bijna alle landen! Zijn verhalen zijn mooi, zijn foto's nog beter! Ik kan lachen met deze man, en zo ook de andere jongeren uit mijn hostel. Hij is nog hartstikke vitaal, hij komt uit Bulgarije en maakt veel grapjes. Hij probeert zijn levenslessen over te brengen op ons jongeren, want dat is nog het minste wat hij kan doen nu hij nog leeft (hij zei het zelf hoor:P)

 

We genieten van zijn verhalen en vinden het prachtig hoe hij reageert op India!

 

Ik ben stiekem jaloers...

Puskar

Een heilig stadje aan een heilig meer...

Je mag hier geen vlees eten, ook geen vis, ook geen eieren of dergelijke artikelen. Je mag hier geen Bier drinken en je moet jezelf gepast kleden. In sommige tempels moet je een hoofddoek dragen en overal moeten de schoenen uit. Je mag geen genegenheid tonen tussen man en vrouw of tussen mensen van hetzelfde geslacht. Het is wat leven in een stad met zoveel regels.

 

Gelukkig zijn er altijd mensen die zich niet helemaal aan de regels willen houden... bier is te koop, je krijgt het alleen wel in een thee-pot en als de politie binnenkomt moet je zeggen dat het citroenthee is. Je mag gewoon speciallassies kopen (Yoghurt drankje met wiet erin) en vervolgens heel de avond liggen spacen in het zwembad en genegenheid is ook geen probleem, zolang niemand het maar ziet:P

 

Puskar is leuk! Goedkoop en het eten is fantastisch!

Maaaaaar...

Ik maak ook nog genoeg leuke dingen mee, ik heb het nog steeds super erg naar mijn zin, en laat me niet gek maken door tegenslagen. Ik ontmoet iedere dag weer veel mensen en doe iedere dag leuke dingen! Kijk maar eens goed naar mijn foto's ik maak genoeg dingen mee. Ik ben nu al 2 dagen in de Woestijnstaat van India, word ook wel het land van de koningen genoemd. Je hebt hier echt kastelen waar je u tegen zegt en forten waar je bang van word!

 

Ze hadden geprobeerd mij zo gek te krijgen om 20.000 Dollar aan goud de grens over te smokkelen. Uiteindelijk heb ik de bedankt voor het gratis eten en drinken en avondje stappen maar ben ik weg gegaan met de mededeling dat ik niet geintereseerd was:P

Ik ben kennelijk geboren voor geluk!

Toen ik geboren werd hebben mijn ouders mij (en mijn broers en zus) gelijk benoemd tot "het klavertje 4". Ik heb een tatoo op mijn been van een klavertje 4, ik heb een armbandje van een klavertje 4 en ik draag een klavertje 4 in glas gesmolten mee in mijn backpack. Je zou zeggen die Koen heeft al het geluk dat hij maar kan wensen...

 

Om maar even het tegendeel te bewijzen, ik brak vorige week mijn pols. En om nog maar eens even verder te gaan ben ik ook deze week bestolen van mijn portomonee. Tijdens het dringen voor de lokale bus (sommige mensen kennen de verhalen wel of hebben wel eens foto's gezien) wat echt een ramp is in India, heeft iemand mijn portomonee uit mijn broekzak met rits weten te stelen! Toen ik in de bus zat zag ik dat mijn zak open was, waar ik niet kort daarvoor nog mijn portomonee in had gestopt na het kopen van mijn buskaartje (ik weet het zeker!). Kortom, na kennis te hebben gemaakt met het zorgsysteem in India mocht ik nu ook kennis maken met de Politie in India. Ik dacht dat ziekenhuizen rot waren, maar ik had het mis, politiebureaus zijn nog veel erger! Ze spreken geen woord Engels en zelfs bij de Toeristen Politie weten ze je niet verder te helpen. Gelukkig zat mijn bankpas in mijn paspoort en waren die veilig! 

Om maar even duidelijk te zijn...

Overspoelt met vragen van meerdere kanten, en dat mag natuurlijk ook wel.

De HOE?

 

Kort gezegd: ik was van een muurtje gevallen (2/3 meter hoog).

 

Lang gezegd: ik liep langs de weg (ze hebben in India niet zoiets als een stoep) en twee auto's en brommers kwamen in een botsing, en een van de brommers vloog op mij af, en ik werd (langs de weg was een gat van 2 tot 3 meter) er afgeduwd. Ik viel achterover en probeerde mezelf op te vangen met mijn handen, en dat lukte! Alleen toen krak! Had meteen het gevoel dat ik mijn arm had gebroken. 

 

En TOEN?

 

Eerst naar mijn hotel kamer gegaan, zelf proberen diagnose te stellen maar dat ging niet, dus op naar het ziekenhuis! In het ziekenhuis was het echt chaos! Letterlijk chaos, iets als een eerste hulp bestaat daar kennelijk niet en van Engels hebben ze daar ook nooit gehoord! Dus ik ben na 4 a 5 uur maar gewoon weg gegaan want ik kwam echt nergens! Vervolgens wilde een aardige lokale man mij wel helpen, hij zou mij de volgende dag wel naar een prive kliniek kunnen brengen met goed engels sprekend personeel! Dus die nacht nog geslapen zonder gips (geen pretje). Volgende dag naar de prive kliniek, na 1 uur wachten werd ik geholpen, meteen foto gemaakt en daar bleek al vrij snel uit dat ik niet mijn arm had gebroken maar mijn pols! Dus in gipsen die hap! De dokter had het gips vrij strak gedaan en later kreeg ik daar dus last van (zie vorige post). 

 

Gelijk betalen hoort daar ook bij! 55 euro voor een foto en wat gips, ik vond het wel veel!

 

Papa vroeg nog: Is het een gecompliceerde breuk? Dat is het gelukkig niet, al vinden die doktoren in India volgens mij alle breuken gecompliceerd:P God...God...God!

GeHANDicapt zijn in India...

Eerst wat goed nieuws ondanks mijn gebroken pols reis ik gewoon door:D Ben nu in Agra en heb de Taj Mahal bezocht (zie fotos) ook de baby Taj Mahal, Agra Fort en wat andere dingen. Het is geweldig chaotisch nog steeds en ik haat toeterende gemoteriseerde voertuigen! Ik heb ook een keer iets wat ik niet mag!

 

Voor de rest is alleen reizen met een gebroken pols echt een pretje, eten gaat lastig, computeren gaat lastig, zelfs je aankleden is iets lastiger en je backpack en tasdragen word ineens een heel stuk zwaarder! Nu mocht het zo zijn dat mijn arm ineens vreselijk begon te knellen in het gips. Ik weet niet waarom, maar het deed heel zeer en mijn hand begon te tintelen. Zelf dacht ik dat het aan de warmte lag en dat daardoor mijn arm aan het uitzetten was (het gips was omgedaan in een ziekenhuis met heel erg koude airco aan, dus ik dacht dat toen ik de warmte instapte mijn arm van koud naar warm begon uit te zetten en het gips dat niet toeliet). Aldus Koen in paniek, toen heb ik mijn Leatherman gepakt (zakmes) en heb richting mijn duim het gips van mijn arm open gesneden. Op deze manier was er meer speling en nam de druk af en kreeg ik gevoel in mijn hand terug (ondanks een enkele uitschieter in mijn arm). Nu heb ik net als toen ik geopereerd was aan mijn hand een stuk gips dat ik er af kan halen. Met het enige verschil dat na de operatie mijn hand al geheeld was, en dat nu mijn hand nog helende is! Dus ik heb mezelf beloofd om het gips er alleen maar af te halen als ik ga douchen, want dat is me toch een werk (in dit land is het namelijk wel fris om meerdere keren per dag te douchen, en iedere keer met een zak over mijn arm was onpraktisch)!

 

Owja, in Agra... toegang tot de Taj Mahal die 15 euro bedraagt was ditmaal gewoon gratis! Komt door een of ander religieus festival! Dus ik kan gewoon zo vaak in en uit de Taj Mahal als ik maar wil, zonopgang, zonsondergang, en de volgende dag weer! (al hoor ik van iedereen dat het heel zielig ben omdat ik alleen naar de Taj Mahal ga, want iedereen moet een geliefde of vriend hebben waarmee hij of zij deze ervaring kan delen...) 

"Het is ook altijd Koen"

Ik heb mijn pols gebroken! (zie foto's) Heel ongelukkig ongelukje, maar dat is natuurlijk genoeg!

Ik ben gewoon heel simpel...

Laatste dagen Nepal waren geweldig!

 

Nu ondertussen al aangekomen in Delhi (Hoofdstad van India), waar het natuurlijk ongelofelijk heet is, een chaos is, en alle andere dingen die bijna niet te beschrijven zijn! Van het vliegveld naar het centrum verplaatsen is al een klus opzich (het vliegveld is 25 km rijden van het centrum, ja zo groot is deze stad). Eenmaal aangekomen in het centrum lijkt iedereen zijn werk gemaakt te hebben van mensen oplichten. Ik werd van de ene naar de andere kant van Delhi gestuurd om mijn trein kaartjes te kopen voor weg uit Delhi. Uiteindelijk tegen de avond had ik het juiste adres gevonden (officiele kantoor van de Indiase Overheid). Maar ik was eigenlijk al laat, dus ik moet maandag terug komen.

 

Dus nu verblijf ik in deze stad, die stinkt, chaotisch is en druk is! Druk boven alles, en de koeien lopen er rustig tussen door. Echter vind ik het een super stad, het bruist, het is energiek en je verveelt je nooit. Mensen spreken je aan en willen alles van je weten. Iedereen wil je helpen (behalve de oplichters dan). Ik vind het leuk, al ben ik al gauw blij, ik ben gewoon heel simpel... en betrap mezelf soms op dat ik hard op aan het lachen ben over de chaos waar ik als westerse jongen tussen door loop.

 

Ondertussen heb ik ook een nieuw hoofd gekocht voor mijn pinguinpak. Anders loop ik ook maar drie maanden te zeulen met een incompleet pak. En ja ze verkopen hier pinguinmutsen, het zou je verbazen wat ze hier allemaal verkopen...Echt alles!

 

Voor het lezen van oudere verhalen klik hier

Voor het bekijken van mijn Foto's, klik hier 

Om een bericht in mijn Gastenboek achter te laten, klik hier

Voeg pagina toe aan Favorieten

Reactie plaatsen:

*Naam

*E-mailadres

Wordt alleen getoond aan de beheerder(s) van deze website!

*Bericht

Verstuur reactie